Arhiva za baktun

Istorijat Podela Na Hemisfere (drugi deo)

Posted in 1 with tags , , on 15. decembra 2009. by Galaktički Leptir

Kretanje koje je, sa tradicionalno istorijskog gledišta, još teže razumeti jeste ono koje je svoju dominaciju započelo u vreme sledeće promene baktuna, a to je Najezda Mongola. Na početku baktuna 11, Mongoli – koji su dotada bili mali narod koji je čuvao ovce u pustinji Gobi – stigli su istočnu Evropu nakon što su pokorili čitavu Kinu i deo Azije koji im je stajao na putu. Nisu se zaustavljali u svojim osvajanjima sve dok nisu stigli do meridijana koji planetu deli na pola. Mada bi razlog zbog kojeg su zastali mogao ličiti na slučajnost (veliki mongolski Kan je preminuo a jedan od njegovih naslednika koji je rukovodio invazijom želeo je da se vrati u Karakorum kako bi  ispunio pokojnikovu poslednju želju), čini se da je ova „slučajnost“ nekako bila deo većeg plana koji se manifestovao u okviru kosmologije četiriju pravaca.

Invazija Mongola

Bilo kako bilo, jedanaesti baktun otpočeo je silovitim kretanjima od istoka ka središnjem meridijanu, a trebalo bi istaći i to da je ovo premeštanje sa istoka pogađalo Evropu upravo na smenama baktuna. Tako da je iste godine kad je započinjao deveti baktun Atila postao vladarem Huna, a 1233-e godine je, na početku baktuna 11, mongolska najezda stigla do istovetne oblasti u istočnoj Evropi.

Ovde možemo zastati da bi smo razmotrili dve stvari. Prva je ta da koristimo hronologiju Velikog Ciklusa koja je zasnovana na tunu, proročkoj godini. Da smo umesto njega koristili kalendar koji je zasnovan na fizičkoj godini, onda on ne bi sa tolikom tačnošću opisao doba u kojima su ove migracije sa istoka podađale Evropu. Vetrovi istorije stoga prate hronologiju koja je zasnovana na tunu. Kao drugo, trebalo bi da primetimo masivni karakter ovih silovitih kretanja. Carstvo koje je stvorio Džingis Kan i njegovi naslednici oko početka jedanaestog baktuna, ostavilo je trag na Rusiji i Aziji koji će trajati nekoliko vekova. Džingis Kan je (1995-e godine),  od strane New York Times-a, izabran i za Čoveka Milenijuma, i to verovatno ne zbog njegovog dobrog ponašanja, već zbog uticaja koji je carstvo koje je on stvorio imalo na istoriju. Mongolska Najezda je ujedinila prostor evroazijskog kontinenta, što je zauzvrat  omogućilo prebacivanje razno-raznih fenomena iz istočne Azije u Evropu, kao što su: barut, kompas, štampanje knjiga i kuga. Kako je baktun napredovao, stvari su počinjale da se kreću i u suprotnom smeru. Glavna stvar koju na ovom mestu valja uvideti jeste ta da kretanja koja se podudaraju sa smenama baktuna ne predstavljaju nikakva minorna događanja koja su „iskopana“ samo da bi dokazala teoriju. Mongolskom Najezdom stvoreno je najveće carstvo u ljudskoj istoriji, a pomeranja koja su usledila na počecima drugih promena baktuna imala su implikacije koje su identične po svom značaju.

Konačno na kraju, u ovom ubrzanom napredovanju kroz poslednje promene baktuna, stižemo i do početka baktuna 12. U Centralnoj Evropi ova promena baktuna označena je početkom Tridesetogodišnjeg Rata 1618-e godine, ratom koji je besneo između Katolika i Protestanata. Kao deo ovog scenarija, Švedska se pretvorila u glavnu evropsku silu. 1617-e godine, njen kralj Gustav Adolf  zauzeo je baltičku obalu Rusije, za čim je usledila teritorija današnje Latvije a potom i delovi Prusije (Pruske) od Poljske. Mala ekspanzija u zapadnom smeru je, takođe, evidentna kroz osnivanje kolonije u Severnoj Americi 1638-e godine. Tako da je i dvanaesti baktun započeo kretanjima sa središnjeg meridijana. Švedska država, čiji deo je u to vreme bila i Finska, je počela da igra odlučujuću ulogu u afirmisanju protestantske veroispovesti zbog njene intervencije tokom druge polovine Tridesetogodišnjeg Rata. Rezultat njenog savezništva sa Francuskim i Holandskim naporima za sticanje nezavisnosti od španske krune, bio je de fakto kolaps nemačko-rimskog carstva.

Istovremeno kad i švedska ekspanzija – koja je krenula direktno sa središnjeg meridijana, otpočela je britanska i holandska kolonizacija Severne Amerike, koja će kasnije pripremiti osnove za Sjedinjene Američke Države. Istodobno su se Sijuksi, Čejeni i Arapaho Indijanci pomerili na zapad ka Velikoj Ravnici i istisnuli narode koji su prethodno tamo živeli. Ekspanzija iz Evrope na istok krenula je takođe početkom dvanaestog baktuna, kada su Rusi, nakon što su vek ranije najurili Mongole, osnovali nekoliko gradova u Sibiru i 1639-e godine dosegli pacifički okean. Poslednja dva primera na poseban način ukazuju na to da su se, u to vreme, na velikim udaljenostima od Evrope dešavala kretanja koja su tekla od središnjeg meridijana.

Sumirajući različita pomeranja od i ka središnjem meridijanu planete u vremenima promena baktuna, otkriva nam prilično jasan obrazac, u kojem pokreti od središnjeg meridijana ka istoku i zapadu bivaju inicirani u okviru baktuna sa parnim brojevima, dok su pomeranja ka središnjem meridijanu sa istoka i zapada pokrenuta u baktunima sa neparnim brojevima. Gledište Maja, prema kojem različiti vremenski ciklusi, i različita korespondirajuća Nebesa, poseduju različite karakteristike – izražene kao da su njima vladala različita božanstva – sada počinje da ima smisla. Sudeći po obrascu nasilnih migracija, izgleda da su božanstva koja upravljaju baktunima sa parnim brojevima (njih 7) na neki način drugačija od onih koja upravljaju baktunima sa neparnim brojevima (njih 6).

Tridesetogodišnji Rat

Kao dodatak ovim kretnjama od i ka središnjem meridijanu u pravcu istoka i zapada, čini se da se istorija uz svaki novi parni baktun kreće ka severu, barem prema onome što se može videti u Severnoj Hemisferi. Na ovaj način se, sa južnih lokacija u Egiptu, Sumeriji i Kritu u vreme početka Velikog Ciklusa a tokom baktuna 6 i 8 – istorija kreće ka Grčkoj i Rimu, dok se prema Nemačkoj kreće tokom baktuna 10. U tipičnom smislu, Danska postaje velika sila tokom baktuna 10, dok Švedska, još dalje na severu, postaje sila na početku baktuna 12. Ovo pomeranje na sever u odnosu na gravitaciono središte istorije, dešava se paralelno i u drugim krajevima sveta. U Mezoamerici, ona se kretala od Čiapasa i Gvatemale tokom baktuna 8 i 9, prema Jukatanu tokom baktuna 10, prema Astecima u centralnom Meksiku tokom baktuna 11, i prema Severnoj Americi tokom baktuna 12.

Iako na ovom mestu nisu prikazani detalji, na istorije nacija, kao što su Engleska i Holandija koje su u potpunosti locirane zapadno od središnjeg meridijana, očito je u popriličnoj meri uticao ovaj talasasti obrazac, jer je fokus  njihovih interesovanja, u doba promena baktuna, varirao naizmenično između istoka i zapada.

Smene baktuna

Advertisements

Istorijat Podela Na Hemisfere (prvi deo)

Posted in 1 with tags , , on 14. decembra 2009. by Galaktički Leptir

Plodni Polumesec

Da bismo verifikovali model Globalnog Mozga, pratićemo istorijske događaje, koji su se dešavali tokom smena baktuna Velikog Ciklusa, u odnosu na zamišljeni meridijan koji na 12-tom stepenu istočne geografske dužine Zemlju deli na pola. Kao što smo već istakli, prva razvijena ljudska civilizacija koja je koristila pismo, imala monarhističko uređenje, preduzimala kolosalne građevinske poduhvate i obožavala Boga Stvoritelja, pojavila se u oblasti nazvanoj Plodni Polumesec, koji se prostirao od Egipta preko Izraela i Sirije, pa sve do Mesopotamije. Ništa, od gore pomenutog, se nije događalo sve do početka šestog baktuna, odnosno Sedmog od ukupno Trinaest Nebesa Velikog Ciklusa koje je aktivirano 749-e godine stare ere, kada se, locirana na 12-om stepenu istočne geografske dužine, pojavila razvijena civilizacija. Ovo se dešavalo u isto vreme kada su, u današnjoj Severnoj Italiji za vreme druge polovine osmog veka pre nove ere, Etrurci razvijali sopstveni sistem pisanja. Otprilike u isto vreme su ustanovljena i prva stalna naselja na brdu Palatinu, što se reflektovalo u mitskom osnivanju Rima, 753-e godine pre nove ere.

Nakon ovog zasnivanja kultura od istorijskog značaja, koje se dogodilo na početku šestog baktuna i bilo locirano duž zamišljenog meridijana, postaje moguće da pratimo razvoj istorijskih događanja u odnosu na taj meridijan, u dobima kad su se baktuni smenjivali. Otuda sledeći baktun, baktun sedam, počinje sa persijskim kraljem Artakserksom Trećim, i njegovim napredovanjem ka zapadu koje je za cilj imalo ponovno osvajanje Egipta i Male Azije, kao i pokoravanje Atinjana. Vetar Istorije, u smeru od Istoka prema meridijanu koji planetu deli na pola je, otuda, počeo u ovom baktunu.

U vreme sledeće promene, koja se dogodila 40-e godine nove ere na početku baktuna 8, sazrela je nova državna politika putem koje se, tokom sledećih 20 godina, novo-formirano rimsko carstvo proširilo na današnju Englesku, Vels, Maroko, Alžir i Bugarsku. Ovo širenje, od linije pomenutog meridijana, usledilo je u isto vreme kad se apostol Pavle uputio na svoja misionarska putovanja u Malu Aziju i Grčku, sa ciljem širenja hrišćanske vere. Možemo primetiti i to da baktun od 400 tunova traje 144.000 dana, broj koji nam je dobro poznat iz Knjige Otkrovenja, koja je napisana na početku baktuna 8.

Nakon ovoga, 434-e godine nove ere, stižemo na početak baktuna 9. U ovoj godini je Atila postao vladar Huna a otuda i najmoćniji vladar svoga vremena. Na početku devetog baktuna on je napao centralnu Evropu sa Istoka. Ovaj udar je prisilio germanska plemena da poharaju Rim i u suštini je dovelo do sloma zapadnog rimskog carstva. Otuda sledi da se pad rimskog carstva dogodio tačno na početku baktuna 9, a kao što ćemo to kasnije ponovo videti i kod samih Maja, Trinaest Nebesa imaju puno toga zajedničkog sa usponima i padovima raznih civilizacija. Period koji je u Evropi usledio nakon naleta Huna kasnije je postao poznat kao mračni srednji vek, jer tokom narednih nekoliko stotina godina nije postojalo nijedno središte razvijene civilizacije, i njom su krstarila pljačkaška plemena Germana. U vreme kosmologije Asteka i Maja, Desetom Nebu, koje je upravljalo baktunom 9, njima je vladao bog tame, nešto što označava destruktivni karakter toga doba.

Evropa nije ponovo oživela sve do početka devetog veka nove ere. Tada su se, Verdenskim sporazumom, svega par godina nakon početka baktuna 10, pojavile prve evropske proto-nacije, sa Nemačkom na čelu, koje su nastale podelom franačkog carstva. Ovo buđenje se, uzgred rečeno, dogodilo istovremeno kad i kolaps lokaliteta u Čiapasu i Gvatemali, koji datiraju iz Klasičnog Maja perioda. Ovaj kolaps bio je delimično prouzrokovan primetnim pomeranjem prednje linije ljudske istorije ka severu, na početku baktuna 10.

Pokret ka severu evidentan je i kroz iznenadno oživljavanje dela sveta koji je prethodno bio zabačen, Skandinavije, što je u većoj meri relevantno za naše praćenje kretanja od i ka zamišljenom meridijanu. Otuda, na početku baktuna 10, započinju putovanja Vikinga. Narodi koji su živeli na području Skandinavije, nakon što su se naseljavali tokom nekoliko hiljada godina, su se iznenada zaputili na odvažna putovanja koja će ih, na kraju, odvesti čak do Grenlanda i Amerike. Kao deo ovog „razlivanja“, preci današnjih Norvežana i Danaca su, na početku baktuna 10, izvršili invaziju na britanska ostrva do te mere da je Engleska pokorena od strane danskog kralja Knuda. Sa druge strane, švedski Vikinzi su krčili sebi put kroz ruski rečni sistem i 839-e godine nove ere su, 10 godina nakon početka novog baktuna, dosegli Vizantiju. Vikinzi koji su živeli u zapadnoj Švedskoj su preduzimali napade na zapad, dok su oni koji su živeli istočno od zamišljenog meridijana, otišli na istok.

Tradicionalna istorijska nauka nije nikad bila u mogućnosti da nam pruži zadovoljavajuće objašnjenje o tome zbog čega su Vikinzi preduzeli ove pohode. Posedovanje hronologije Maja pri ruci, međutim, baca novo svetlo na taj problem, pošto su napadi koje su preduzimali Vikinzi počeli tačno na smeni baktuna. Stoga se čini da su, na početku baktuna 10, vetrovi istorije terali ljude dalje od ove linije planetarne podele.

Proboji Ka Svetlu

Posted in 1 with tags , , on 3. decembra 2009. by Galaktički Leptir

Kada bace pogled na tabelu sa redosledom trajanja baktuna, ljudi obično posebno uočavaju jednu stvar, i daju joj prednost u odnosu na druge. Ta stvar predstavlja početak baktuna 8,  u kojem prepoznaju pojavu hrišćanstva: smatra se da je Isus Hrist razapet na krst oko 33-e godine nove ere, dok se Pavle, koji je na mnoge načine postao začetnikom hrišćanske religije, u hrišćansku veru preobratio oko 37-e godine nove ere. Potom su, 49-e godine, na susretu u Jerusalemu, Apostoli napravili konačni raskid sa Judaizmom. Na ovom susretu je odlučeno da bilo ko, uključujući i ne-etničke Jevreje koji nisu bili očišćeni od greha i nisu u potpunosti sledili Mojsijev zakon, mogao postati članovi hrišćanske zajednice. Broj sledbenika hrišćanstva nastavljao je da raste sa nastupanjem baktuna 8, sve dok, otprilike na njegovom završetku, hrišćanska crkva nije postala spiritualno oružje rimske imperije.

Zašto se sve ovo dogodilo, i, iznad svega, zašto se Hrišćanstvo pojavilo baš u ovo vreme? Isusova poruka o jednom Bogu, bogu ljubavi i samilosti, izgleda da je bezvremena, pa zašto se onda ova religija proširila ka samom središtu rimskog carstva odmah na početku ovog baktuna, i zašto je na kraju dovela do toga da se imperatori odreknu sopstvenog božanskog statusa? Izgleda kao da je novo božanstvo, stvorivši „novu“ energiju koja je dominirala umovima ljudi toga doba, vladalo u ovom baktunu. Ako je to tako, onda bi nam možda Veliko Brojanje koje su koristile Maje moglo pomoći da razumemo zašto se sve ovo dogodilo, pošto se pojava hrišćanstva u tolikoj meri podudarala sa jednom od smena baktuna (što je, uzgred rečeno, približno vreme kad je Veliko Brojanje i ušlo u upotrebu). Izvesno je da bi, ukoliko baktuni Maja odslikavaju različite „energije“, to nagoveštavalo značajnu promenu u našem pogledu na svet. To bi značilo da baktuni Velikog Ciklusa opisuju evoluciju ljudske duhovnosti, i načine na koje nastaju nove zamisli. Jedan od aspekata Isusovog učenja koji ga izdvaja od Judaizma, iz kojeg je potekao, bio je naglasak bačen na buduće Carstvo Božije, Carstvo u kom bi ljudska bića mogla steći večni život. U drevnoj srednje-američkoj mitologiji, baktunom 8 vladao je Kecalkoatl, i pošto je on predstavljao božanstvo koje je donelo svetlo ljudskim bićima, možemo primetiti podudarnost sa svetlošću Hristovom. Stoga na ovom mestu otvaramo temu koja će prožimati čitav ovaj blog: -Stvarnost koju opisuje kalendar Maja identična je stvarnosti koja je opisana u Bibliji.

Još jedna stvar koju bi valjalo primetiti u vezi sa serijom od 13 baktuna (na koju je ukazao Frank Waters u svom delu Mistika Meksika) jeste ta da se sam njen početak podudara sa prvom pojavom razvijenijih ljudskih civilizacija, pre otprilike 5.000 godina. Iz toga sledi da prvo korišćenje pisma potiče od Sumeraca, koji su između 3.200-te i 3.000-te godine pre Hrista (datiranje glinenih pločica ne ide uvek lako) koristili logograme zarad čuvanja informacija. Poput toga, arheolozi se obično slažu da je Faraon Menes, koji je ujedinio Gornji i Donji Egipat i osnovao prvu dinastiju, živeo između 3.100-e i 3.050 godine pre Hrista. Ubrzo potom su ljudi koji su pripadali ovoj naciji angažovani na velikom građevinskom poduhvatu i najstarija piramida u Egiptu – Džoserova piramida, je, pomoću tehnike koja koristi radioaktivni ugljenik, datirana na 2975-u godinu pre Hrista. Početak Velikog Ciklusa takođe je i približno vreme prvog korišćenja bronze. Zajedno uzevši, izgleda da mnoštvo dokaza ukazuje na to da su se prve razvijenije ljudske civilizacije, a zasigurno i prve nacije, pojavile u vremenu oko početka Velikog Brojanja.

Nakon toga, interesantno je čuti i šta su drevne Maje imale da kažu u vezi sa datumom početka Velikog Brojanja. Postoji legenda koja kaže je da je na početku ove kreacije, u Hramu Krsta u Palenkeu – jednom od najčarobnijih i najlepših gradova Maja – posađeno Drvo Sveta, Wakah-Chan (u prevodu Mlečni Put). Rečeno je takođe i to da se na početku Velikog Brojanja „Prvi Otac oglasio rečju svojom“ a potom se, dok je nova svetlost prodirala, „pretvorio u nebo“. Ovo je prilično drugačije u odnosu na ono kako u današnje vreme većina ljudi sagledava stvari. Ipak, izgleda i kao nagoveštaj da su prve ljudske civilizacije koje su se pojavile na ovoj planeti možda bile rezultati započinjanja nove božanske kreacije. To bi značilo da nije bila slučajnost što su se egipatska i sumerska civilizacija pojavile baš u to vreme. Umesto toga, njihova pojava bi mogla biti rezultatom započinjanja nove ere, jednog od „svetova“ Maja. Ukoliko je tako, Veliki Ciklus drevnih Maja bi zapravo mogao biti hronologija čitave planete, koja podjednako deluje i na Istok i na Zapad, i nije relevantna samo za Srednju Ameriku. To bi, na kraju krajeva, značilo i to da je napredak naše civilizacije u stvari manifestovanje Drveta Sveta i božanske SVETLOSTI, kao i to da Veliki Ciklus Maja predstavlja hronologiju pojavljivanja te SVETLOSTI.

Ukoliko prvi od ovih 13 baktuna započinje sa novim Nebom, izgleda logično, kao što i sugerišem, da i svaki od narednih baktuna isto tako predstavlja novo Nebo kroz koje SVETLOST može da prolazi. Ovo bi, između ostalog, značilo i to da je pojava hrišćanstva na početku osmog baktuna bila rezultat jednog od Trinaest Nebesa koje je Prvi Otac uzdigao. Postojanje Trinaest Nebesa u božijoj kreaciji bi onda moglo da objasni i svetost broja 13, koja je, na primer, izražena u broju Isusovih sledbenika (12+1=13), i na mnoge druge načine u okviru različitih duhovnih tradicija širom sveta.